Schapenverhalen
In memoriam: Brammetje.
Een bijzonder schaap met een groot hart. Brammetje, geboren op 1 februari 2021, kende een moeilijke start. Met een geboortegewicht van slechts 1,9 kilo en een daling tot 1,6 kilo in de dagen erna, was hij te klein en te zwak om bij zijn moeder te drinken of zichzelf warm te houden. Gelukkig nam Elly hem vanaf dag één onder haar hoede. Ze gaf hem de fles en probeerde hem de eerste drie dagen terug te plaatsen bij zijn moeder. Echter, na drie dagen was het voor zowel moeder als Brammetje duidelijk: dit werkte niet. Brammetje verhuisde naar de warme keuken, waar hij liefdevol werd grootgebracht door zijn “pleegmoeder” Elly.
De eerste periode was spannend. Regelmatig stuurde Elly ‘s avonds een appje naar Inge, haar voorbereidend op het ergste. Maar elke ochtend, zodra Brammetje de sleutel in het slot hoorde, barstte hij los in een luidkeels protest, ongeduldig wachtend op zijn flesje en verontwaardigd dat het allemaal zo lang duurde.
Kachellam
Brammetje was geen typisch lammetje. Hij verkoos de warmte van de kachel boven de gezelligheid van de schapen en lammetjes in de kooi. Wanneer Elly bezoekers ontving, liepen Brammetje en de honden vrolijk mee, vaak zonder dat de gasten in de gaten hadden dat er een lammetje tussen hen in liep. Hij was ontzettend trouw, maar ook bijzonder eigenwijs. Brammetje trok zijn eigen plan en verkoos zijn eigen gezelschap boven dat van de kudde. Wanneer Elly met de kudde verder liep, en Brammetje het gevoel had dat ze te ver waren, kwam hij schreeuwend aangerend. Er zijn talloze foto’s van hem ver van de kudde, een bewijs van zijn onafhankelijke geest.
De eerste keer dat hij bij de kudde moest blijven, brak Elly’s hart toen hij het uitschreeuwde van verontwaardiging. Zijn gedrag leek vaker op dat van een hond dan een schaap; hij krabde zichzelf zelfs als een hond. We hebben intens genoten van Brammetjes aanwezigheid en zijn unieke, eigenwijze karakter. Hij zal enorm gemist worden.
Nena en haar tweeling
Dit voorjaar heeft ze twee zoons gebaart: hieronder links Figaro en rechts Drago.
Bel, leader of the pack
krijgt graag wat extra lekkers te eten.
Dédé
Soms wil een ooi niets te maken hebben met haar lam. Dat gebeurt niet vaak, maar als het gebeurt zijn het vaak ooien die voor het eerst een lam hebben. Als we niet in de buurt zijn (en dat gebeurt natuurlijk wel vaker), dan kan het zomaar zijn dat een andere ooi het lam adopteert. Dan heeft de pas bevallen ooi helemaal geen reden meer om op haar kind te letten en zich eraan te hechten. Dat gebeurde bij DéDé. Zijn moeder liep allang ergens anders en Mama Hugo had zich over hem ontfermt. We hebben nog verschillende pogingen gedaan om DéDé te herintroduceren bij zijn echte moeder, maar het liep uit op niets. En intussen kreeg Tante Mama Hugo zelf twee lammetjes, en vond ze DéDé maar een lastig ding. DéDé werd een flessenlam, zoals wij dat noemen. Om de drie uur een flesje, dus ook ’s avonds. Maar DéDé groeit als kool en loopt achter iedereen aan die misschien wel een fles in zijn handen zou kunnen hebben. Het zijn fijne schapen, die fleslammeren, ook als ze volwassen zijn, maar ze blijven altijd van mening dat ze meer mens zijn dan schaap.
